Schaamhaar scheren is heus niet alleen van deze tijd

Voor onze voorouders gold schaamhaar als signaal dat een vrouw of man rijp was voor seksueel contact. Geen ‘haar daar’ was als een rood licht. Een kaal geslachtsdeel gaf kinderlijkheid aan.

Toch moeten wij niet denken dat het scheren van de venusheuvel en ook die der mannelijke genitaliën iets van onze moderne tijd is. In vroegere culturen gebeurde dit ook reeds. En met redenen……….

De grote boosdoener in de totale kaalslag onder de gordel van de 21ste eeuw is de porno. Terwijl softpornobijbel Playboy zijn modellen tot in de jaren ’80 nog een driehoek liet, werd dat in de jaren ’90 een bescheiden streepje, om vrouwen volledig kaal de 21ste eeuw in te sturen, meldt Beautyconsultance Hilde van Peer in 2009 al. Maar let op: voor alles is een markt, want pornosites hebben nu zelfs een aparte categorie ‘hairy women’, waar bezoekers kunnen geilen op plaatjes van vrouwen met jawel: schaamhaar. Tot een fetisj verorden dus.

Volgens seksuologe Goedele Liekens, die de schaamhaarschaamte al aankaartte in ‘Het Vaginaboek’, staat die pornotrend niet los van een bredere evolutie: die van de ‘seksualisering van het kinderlichaam’, zoals zij het noemt. “Kijk naar de modellen op de catwalk. Geen vrouwelijke vormen meer. Het verwijderen van schaamhaar is de uiting van een pervers schoonheidsideaal: dat van een prepuberaal lichaam, waarbij schaamhaar dus taboe is. Ik wil daarmee niet zeggen dat mannen die kicken op een kale vulva allemaal pedofielen zijn, maar het kan geen kwaad om ons af te vragen waarom we dat een ideaal vinden en wat dat zegt over ons beeld van vrouwen.”

Schaamhaar verwijderen is nochtans geen primeur in de geschiedenis van de mensheid. Egyptenaren, Grieken en Romeinen beschouwden haarloze lichamen als het summum van hygiëne, jeugd en schoonheid. Vrouwen uit de hogere klassen gebruikten harsmengsels met honing en olie om zich van ongewenst lichaamshaar te ontdoen. Tijdens de middeleeuwen zou de islamitische gewoonte om schaamhaar te scheren in Europa zijn verspreid door terugkerende kruisvaarders.

Hoewel er ook periodes geweest zijn waarin schaamhaar hip was. Volgens ‘Het Vaginaboek’ hadden aristocratische dames in de 16e eeuw de gewoonte om het zo lang mogelijk te laten groeien, om het dan te versieren met strikjes en lintjes.

Volgens de islam horen bij de reinheid van ziel, geest en lichaam ook oksels en een schaamstreek zonder haar. Veel hamams hebben een aparte ruimte waar vrouwen zich glad kunnen laten scheren of waxen. Tot voor enkele jaren deden de meeste moslima’s (die vaak behoorlijk behaard zijn van nature) het daar of gewoon thuis. De jonge generatie wil weleens wat anders en wakkerde zo mede de vraag naar waxsalons aan.

Voor vrouwen en mannen van vandaag, die zich dagelijks douchen, is er geen enkele reden om schaamhaar weg te doen. Het is namelijk niet viezer dan hoofdhaar. Toch is hygiëne (vooral bij orale seks gewenst) wel de reden die vrouwen en mannen geven om zich ‘intiem te scheren’. Zo blijkt uit onderzoek van de (wederom) Vlaamse seksuologe Kaat Bollen. Daar zit wel een heel klein waarheidje in trouwens: terwijl allerlei soa’s weer in opmars zijn, is de schaamluis zo goed als uitgeroeid.

Maar ‘de blote doos’ is op haar retour. De avant-garde laat de boel weer groeien. Of de ‘tropische regenwouden’ van de jaren ’70, die zo bekend werden door de Nederlandse speelfilms uit die tijd, weerom komen is nog maar de vraag. Waarschijnlijk worden er binnenkort wel reportages gemaakt in tijdschriften die gaan over de laatste trends op het gebied van (excusez le mot) ‘kutkapsels’.

Nostalgie: het schaamhaar van Pleuni Touw in ‘De Stille Kracht’ was in 1974 het gesprek van de dag in Nederland….